In Nepal is het aantal vrouwen dat sterft tijdens de bevalling het hoogste ter wereld. Elk jaar sterven er 5000 tot 6000 moeders in het kraambed. Twee lange jaren heeft stichting Tamsarya moeten vechten voor toestemming van de overheid om een vroedvrouwenopleiding van start te mogen laten gaan. Eind 2007 was de eerste vroedvrouwenschool in het district dan toch een feit!
Vroedvrouwen
Vorig jaar werd de vroedvrouwenschool uitgeroepen tot de beste school van Nepal. Dit jaar kwamen we op de tweede plaats te staan en werden we dus de op één na beste school van heel Nepal. Van de 120 afgestuurde meisjes heeft 60 % een baan!
Vrijwel alle vervolgopleidingen in Nepal zijn alleen toegankelijk voor jongens en meisjes met geld. Voor meisjes van arme families, met een gemiddeld jaarinkomen van 250 euro, is een opleiding van 900 euro veel te duur. Stichting Tamsarya heeft met deze school de eerste vroedvrouwenopleiding opgezet waar ook meisjes uit arme milieus een kans krijgen.
De opleiding duurt 18 maanden en elk half jaar beginnen 40 meisjes aan deze studie. Van de 40 meisjes die in juli 2010 hun opleiding hebben afgerond, slaagden er 39 met ‘uitmuntend’. In de krant werd gepubliceerd dat de school als beste school van Nepal was uitgeroepen!
Inmiddels deelt de Nepalese overheid de mening met stichting Tamsarya dat het toelatingsbeleid ook elders veranderd moet worden en daarom heeft de overheid toestemming gegeven aan onze stichting om de criteria te veranderen. Deze opleiding zal een voorbeeldfunctie hebben voor heel Nepal!
Het kippenhok.
De vroedvrouwenschool.
De vroedvrouwen.
Interviews met vijf meisjes die de opleiding volgen:
Urmila Mahato, 19 jaar oud (Taru)
“Toen ik klein was overleed mijn moeder. Mijn vader hertrouwde, maar omdat we arm waren, moest ik op 9-jarige leeftijd bij andere mensen gaan werken. Ik stond om vijf uur op, maakte het eten klaar voor de familie en het huis schoon. Daarna mocht ik naar school. Als ik terugkwam van school moest ik weer werken. Ik kreeg eten en een slaapplaats bij deze familie. Ik ben héél dankbaar dat ik deze opleiding voor vroedvrouw mag volgen, anders had ik mijn hele leven in andermans huizen moeten werken.”
Bhagisara 19 jaar oud ( Palpa district)
“Mijn ouders zijn boer en heel arm. Vader kan een beetje lezen en schrijven, moeder niet. Ik ben zo ontzettend blij dat ik deze kans krijg. Als ik klaar ben met deze opleiding zal ik terug gaan naar mijn dorp en daar de vrouwen helpen die zijn achtergesteld en worden onderdrukt.
Ik ben de donors zeer dankbaar.”
Bijaya, 16 jaar oud
“Mijn ouders zijn boer en kunnen allebei niet lezen en schrijven. Als ik klaar ben met mijn studie ga ik de mensen in mijn district helpen. Dat ik deze opleiding kan volgen is een gouden kans. Zonder steun van de donors was ik nooit vroedvrouw geworden en had ik op het land moeten werken.”
Sakuntala, 16 jaar
“Mijn ouders zijn heel arm en kunnen niet lezen en schrijven. Ze maken thee om te verkopen. Ik wil de arme mensen helpen, want ik weet uit eigen ervaring hoe het voelt om arm te zijn.
Dankuwel voor deze kans.”
Ambika 18 jaar (Gorkhadistrict)
“Mijn ouders zijn boer en kunnen niet lezen en schrijven. Ik wil graag vroedvrouw worden om de arme mensen die worden uitgesloten te helpen. Ik wil de situatie van vrouwen verbeteren. Ik kan niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik deze kans krijg.”
