Vroedvrouwenopleiding

In Nepal is het aantal vrouwen dat sterft tijdens de bevalling het hoogste ter wereld. Elk jaar sterven er 5000 tot 6000 moeders in het kraambed.

In 2008 is de Stichting Tamsarya gestart met een vroedvrouwenopleiding voor arme meisjes, afkomstig uit heel Nepal! Voor deze meisjes is deze opleiding één van de twee mogelijkheden, er is nog een school in Dolpa, om gediplomeerd vroedvrouw te worden. De afgelopen 8 jaar hebben 320 arme meisjes uit alle windstreken van Nepal de opleiding, met financiële hulp van Stichting Tamsarya, gevolgd en 267 van hen zijn hiervoor geslaagd Van de geslaagden heeft inmiddels 65% een baan. De meesten gaan terug om te werken in de arme dorpen waar ze vandaan komen.

Deze opleiding, die 18 maanden duurt, staat in Nepal zeer hoog aangeschreven. In 2010 werd de school uitgeroepen tot de beste van het land, in 2011 tot de een-na beste. In 2016 kregen weer het goede nieuws dat de vroedvrouwenschool op één school na de beste resultaten heeft behaald. Momenteel volgen nog 80 arme meisjes de opleiding; 40 van hen zitten in schoolbanken en 40 volgen een stage in een ziekenhuis of gezondheidspost.

Er zijn in Nepal wel commerciële vroedvrouwenopleidingen, maar die zijn alleen toegankelijk voor meisjes van gegoede komaf en zij zijn niet bereid om, als ze klaar zijn met de opleiding, naar het platteland te verhuizen.

Vroedvrouwen

Vroedvrouwen

dsc_0490

Training om baarmoederhalskanker op te sporen en te genezen. Achttien gediplomeerde vroedvrouwen ontvingen een certificaat van NNTCR en mogen nu zelfstandig vrouwen screenen, behandelen en voorlichting geven.

Stichting Tamsarya heeft met deze school de eerste vroedvrouwenopleiding opgezet waar ook meisjes uit arme milieus een kans krijgen. Inmiddels delen de Nepalese overheid en de Stichting Tamsarya de mening dat ook elders het toelatingsbeleid veranderd moet worden en daarom heeft de overheid toestemming gegeven aan onze stichting om de toelatingscriteria te wijzigen. Onze opleiding heeft een voorbeeldfunctie voor heel Nepal!

De opleidingskosten voor één vroedvrouw zijn € 550.-

In het onderstaande overzicht kunt u zien waar de vroedvrouwen werken.
Het gebied beslaat een kwart  van Nepal en is zo groot als Nederland

Print

Het kippenhok. De vroedvrouwenschool.
Van kippenhok naar vroedvrouwenschool

Zes meisjes van de vroedvrouwenopleiding vertellen:

Chhama Shrestha (1) (Medium)

Chhama Shrestha – Ik ben 17 jaar oud en kom uit Arghaakhanchhi. Het is een dag reizen om naar huis te gaan. Mijn vader is boer en heeft vijf klassen lagere school gevolgd. Mijn moeder is huisvrouw en is nooit naar school geweest en kan niet lezen en schrijven. Ik wil een goede vroedvrouw worden en natuurlijk ga ik terug naar mijn dorp om de arme mensen te helpen, dat wil ik als sinds mijn kindertijd. In mijn dorp zijn geen medische voorzieningen en er is ook geen enkele vroedvrouw. In mijn dorp woont iemand die wist van deze school en zo kwam ik gelukkig hier. De situatie voor vrouwen in Nepal is erbarmelijk. Geen hulp tijdens zwangerschap en ook niet als er problemen zijn tijdens de bevalling. Vrouwen worden nog steeds gedomineerd door mannen. Als ik straks terug ben in mijn dorp zal ik niet alleen vrouwen voorlichten en helpen tijdens de bevalling maar zal ik ook proberen de gelijkwaardigheid in mijn dorp te bevorderen.

Damanti Aslami (1) (Medium)

Damanti Aslami – Ik ben 20 jaar oud en woon in het bergdorp Bobok. In de winter als de wegen open zijn ga ik met de jeep en dat duurt drie uur. In de regentijd moet ik zeven uur lopen. Mijn vader is boer en heeft één jaar op de lagere school gezeten. Mijn moeder is boerin en is nooit naar school geweest. We zijn arm en leven van de productie van gember. Als ik niet was toegelaten dan was ik waarschijnlijk huisvrouw geworden, want mijn ouders hebben geen geld om een vervolgopleiding voor mij te betalen. Als ik klaar ben met mijn opleiding wil ik de arme mensen in Bobok en omliggende dorpen helpen met gezondheidsproblemen en bevallingen. Er zijn geen gezondheidsvoorzieningen in de bergen en de vrouwen die veel problemen hebben kunnen nergens naar toe. De kennis ontbreekt en ook het benodigde geld. Hoe kunnen wij vooruit komen in een dergelijke situatie? Ik ben de donateurs dankbaar voor deze kans.

Saraswoti Magar (2) (Medium)

Saraswoti Magar – Ik ben 18 jaar oud en woon in Makar, district Nawal Parasi. Het is anderhalf uur lopen om thuis te komen. Mijn vader overleed toen ik drie jaar oud was. Mijn moeder is nooit naar school geweest. Ze heeft twee geiten en een buffel en omdat we geen land hebben maakt ze rakshi, de lokale alcohol. Ik was van plan om als gastarbeider naar de Arabische landen te gaan omdat ik geen kans zag om verder te leren. Gelukkig werd ik toegelaten op deze school en dat was een gouden kans. Sinds mijn kindertijd wil ik al in de gezondheidszorg werken. Na mijn opleiding wil ik vrouwen en arme mensen in mijn dorp helpen. De vrouwen zijn nog steeds achtergesteld in Nepal. Ik ben zo blij dat ik deze gouden kans om vroedvrouw te worden heb gekregen.

Tulasa Pun Magar (2) (Large)

Tulasa Pun Magar – Ik ben 15 jaar en kom uit Rukum in het westen van Nepal. De reis naar huis is twee dagen met de bus en daarna twee uur lopen. Mijn vader heeft de lagere school afgemaakt en is boer. Mijn moeder is nooit naar school geweest. Het was mijn wens sinds ik klein was om gezondheidswerker te worden, maar ik dacht dat het nooit zou kunnen omdat we te arm zijn. Er stond een advertentie in de krant over deze school speciaal voor arme meisjes. Toen iemand mij dat vertelde heb ik meteen gereageerd. Ik wil een goede vroedvrouw worden in afgelegen gebieden. Vrouwen in Nepal leven met zo veel problemen, er is geen onderwijs en er zijn geen gezondheidsvoorzieningen. Men denkt dat je in vrouwen niet hoeft te investeren omdat ze toch trouwen en deel gaan uitmaken van de familie van hun man. Dat is onze traditie. Ik kan niet zeggen hoe blij ik ben met deze kans en wil iedereen die mij helpt bedanken.

Urmila Mahato – Ik ben 19 jaar oud en woon in Taru. Toen ik klein was overleed mijn moeder. Mijn vader hertrouwde, maar omdat we arm waren, moest ik op 9-jarige leeftijd bij andere mensen gaan werken. Ik stond om vijf uur op, maakte het eten klaar voor de familie en het huis schoon. Daarna mocht ik naar school. Als ik terugkwam van school moest ik weer werken. Ik kreeg eten en een slaapplaats bij deze familie. Ik ben héél dankbaar dat ik deze opleiding voor vroedvrouw mag volgen, anders had ik mijn hele leven in andermans huizen moeten werken.

Bijaya – Ik ben 16 jaar oud. Mijn ouders zijn boer en kunnen allebei niet lezen en schrijven. Als ik klaar ben met mijn studie ga ik de mensen in mijn district helpen. Dat ik deze opleiding kan volgen is een gouden kans. Zonder steun van de donors was ik nooit vroedvrouw geworden en had ik op het land moeten werken.

 

Drie vroedvrouwen in het veldwerk:

Deepa Rai

Deepa is 21 jaar oud. Ze behaalde 98 % van haar studiepunten en slaagde als beste leerling/vroedvrouw van heel Nepal.

“Sinds een jaar werk ik in een gezondheidspost van de overheid in het Baglung-district. Omdat mijn vader overleed toen ik nog klein was kon ik niet meer verder leren, omdat we thuis geen geld hadden. Ik werk in een district met verschillende bevolkingsgroepen en heb samen met andere stafleden van de post de verantwoordelijkheid voor 2000 families. De mensen wonen soms drie uur lopen van de gezondheidspost. Ik heb een grote verantwoordelijkheid en ben van plan om mijn leven lang dit werk te blijven doen, ook als ik oud ben. Ik verdien 10.000 roepies (= ongeveer € 100) per maand en de overheid heeft mij nu een gratis cursus aangeboden. Met mijn inkomsten kan ik mijn hele familie ondersteunen en de hele familie is erg trots op mij. Door mijn opleiding heb ik de armoede waar mijn familie onder leed, doorbroken en met dit werk kan ik tot op hoge ouderdom mensen helpen die in nood verkeren. De kans die ik kreeg via de Kumari-foundation was een gouden kans voor mij.”

Deepa Rai

Deepa Rai

Sukmaya

Twee van haar klasgenoten werken in hetzelfde ziekenhuis. De reactie van de directeur over de drie vroedvrouwen:

“Keurig gedrag, beleefd, betrouwbaar, werken hard, kunnen oplossingsgericht denken, zijn niet verwaand, eenvoudig, ze gaan goed met mensen om, ze kunnen meer en zijn overal inzetbaar, leergierig . Ik wil alleen nog vroedvrouwen aannemen van de Kumari-foundation, omdat ze alles kunnen en in huis hebben wat nodig is.”

Sukmaya

Sukmaya

Man Kumari Chaudhary

“Van de 60 sollicitanten kreeg ik deze baan in een gezondheidskliniek van de overheid, waar alleen Tharu’s wonen. Het is afgelegen en toch dichtbevolkt. Er komen gemiddeld 35 mensen per dag naar de kliniek. Binnenkort bouwt de overheid een extra ruimte voor bevallingen. Ik ben blij dat ik veel mensen kan helpen en dat ik op deze wijze een bijdrage kan leveren aan de gezondheidszorg. Met deze baan kan ik ook mijn familie financieel steunen”.

Man Kumari Chaudhary

Man Kumari Chaudhary